Ranking

Wróć do wszystkich rankingów
Protezy

Protezy

Mocowanie protez zębowych na implantach

Protezy zębowe nie są zbyt wygodne w codziennych użyciu. Komfort jest w stanie znacznie poprawić wykorzystanie implantów do ich lepszego mocowania. Dobre efekty daje wszczepienie 4 sztucznych zębów.

Protezy stałe

Do mocowania protez na implantach stosuje się dwa rodzaje łączników: kulowe oraz typu lokator. Bardziej popularne są obecnie połączenia lokator, które uchodzą za trwalsze i z tego powodu są ogólnie zalecane. W ich przypadku konieczne są wizyty u stomatologów średnio raz na sześć miesięcy. W czasie kontroli usuwa się kamień z okolic implantów, sprawdza się ich stan oraz wymienia silikonowe ringi. Wymagania co do higieny są w tym przypadku bardzo wysokie. Osoba posiadająca protezę na implantach musi o nią dbać tak samo, jak osoby z własnymi zębami, które posiadają korony lub mosty. Jeśli higiena nie jest odpowiednia i dopuszcza się do powstawania osadu oraz kamienia, ryzykuje się rozwojem grzybic w ustach. W dzisiejszych czasach protezy tego typu nie są już niczym nowym, ale wciąż istnieje konieczność odbycia co najmniej 5 wizyt w gabinecie dentystycznym dla ich przygotowania.

Protezy ruchome

Jako protezy ruchome identyfikujemy takie uzupełnienia stanu szczęki, które można usunąć samodzielnie w celach higienicznych, a następnie w pełni samodzielnie założyć. Zastępują one od kilku zębów do całego uzębienia. Ich podział opiera się głównie na materiałach, z jakich są wykonane”

•    Protezy arylowane (wykonane z akrylu);
•    Protezy szkieletowe (stop metali w połączeniu z akrylem);
•    Protezy nylonowe.

Posiadanie przez pacjenta przynajmniej jednego zęba jest decydującym wskazaniem do wykonania protezy częściowej. Jeśli jest to proteza akrylowa, mocowana jest ona za pomocą klamer protetycznych lub haczyków będących częścią samej protezy, które opierają się na jednym lub większej ilości zębów pacjenta. Protezy szkieletowe występują tylko w postaci protez częściowych, a w ustach mocowane są za pomocą klamer. Istnieje możliwość wykonania ich w postaci protez całościowych, ale raczej nie stosuje się takiego rozwiązania.

Całkowity brak uzębienia zmusza do wykonania protezy całkowitej. Najprostszą formą utrzymywania się protezy w ustach pacjenta, przynajmniej jeśli chodzi o górny łuk zębowy, jest tak zwane zassanie, czyli podciśnienia, jakie wytwarza się pomiędzy podniebieniem oraz płytą protezy. Uzyskanie takiego efektu jest stosunkowo trudne i często jest on wspomagany poprzez odpowiednie podścielenie. Stosuje się je wtedy, kiedy zassanie występuje, ale nie w stopniu wystarczającym, by proteza mogła się samodzielnie utrzymać i odpowiednio pełnić swoja funkcję. Podścielenie jest niemal zawsze potrzebne, kiedy występuje całkowite bezzębie. Wprowadzenie implantów w wyrostek zębowy i oparcie protezy na nich jest rozwiązaniem najlepszym i najbardziej komfortowym, ale ze względu na inwazyjność takiej procedury oraz jej koszty, traktuje się ją raczej jako rozwiązanie ostateczne i stosuje tylko wtedy, kiedy inne zawodzą lub pacjent wyraźnie domaga się takiej właśnie metody.