Pokrzywka — ranking najlepszych produktów

Ranking - pokrzywka Pokrzywka — ranking najlepszych produktów

Pokrzywka jest niejednolitą grupą chorób o zróżnicowanej i często nieznanej przyczynie i zbliżonym obrazie klinicznym. Na początku pojawia się bąbel pokrzywkowy, który jest zewnętrznym objawem powstającego obrzęku skóry właściwej. Wykwitom może towarzyszyć również obrzęk naczynioruchowy. Nazwa choroby pochodzi od pokrzywy — rośliny, która po dotknięciu skóry powoduje na niej oparzenia podobne do zmian przy pokrzywce. Jakie są objawy pokrzywki? Kogo ona dotyka i jak ją leczyć?

Pokrzywka — objawy

Podstawowym objawem pokrzywki jest bąbel pokrzywkowy:

- miejscowy, bezbolesny, płasko-wyniosły obrzęk skóry właściwej,
- o barwie czerwonej, różowej lub porcelanowobiałej,
- płaski, odgraniczony stromym brzegiem,
- o różnych kształtach i rozmiarach, od kilku milimetrów do zmian obejmujących znaczne powierzchnie skóry,
- blednący przy ucisku i mogący pojawić się praktycznie wszędzie,
- z towarzyszącym świądem, a czasem uczuciem pieczenia,
- powstający nagle i utrzymujący się przez krótki okres (do 24 godzin), a ustępujący bez śladu,
- z towarzyszącym obrzękiem naczynioruchowym u około połowy chorych z pokrzywką (obejmującym najczęściej wargi, powieki, policzki, ręce, stopy, genitalia, a nawet jelita i krtań). Objawy utrzymują się do 72 godzin, a chorzy odczuwają ból i rozpieranie skóry.

W niektórych przypadkach oprócz objawów skórnych mogą występować dodatkowe symptomy jak na przykład:

- ból głowy,
- gorączka,
- objawy astmatyczne,
- chrypka,
- trudności w przełykaniu,
- nudności,
- wymioty,
- biegunka,
- skurcze żołądka,
- brak apetytu,
- uczucie zmęczenia,
- problemy z orientacją,
- spadek ciśnienia tętniczego,
- ucisk w klatce piersiowej,
- obrzęk stawów.

Pokrzywka — przyczyny

Pokrzywka dotyka przynajmniej raz w życiu od 15% do 20% populacji. U kobiet stwierdza się ją dwukrotnie częściej niż u mężczyzn. Szacuje się, że od 0,1% do 3% społeczeństwa europejskiego cierpi na pokrzywkę idiopatyczną o charakterze przewlekłym.

Do najczęstszych przyczyn powstawania pokrzywki należą:

1. Alergie (pokrzywka alergiczna) w tym w szczególności na:

- pokarm — ryby, mleko, jaja, orzechy, niektóre owoce, jarzyny,
- leki — najczęściej penicylina i jej pochodne, kwas acetylosalicylowy, niesteroidowe leki przeciwzapalne oraz surowica przeciwtężcowa,
- pyłki roślin,
- naskórek i sierść zwierząt domowych,
- składniki pożywienia — barwniki, konserwanty, przyprawy itp.,
- chemikalia,
- jad owadów,
- lateks — np. w wyniku noszenia rękawic lateksowych.

2. Choroby infekcyjne wywoływane przez bakterie, grzyby i pasożyty przewodu pokarmowego, ale również zakażenia wirusowe jak np. zapalenie wątroby.

3. Choroby tarczycy — u chorych na pokrzywkę przewlekłą częściej niż w ogólnej populacji obserwuje się obecność przeciwciał przeciwtarczycowych.

4. Choroby autoimmunologiczne.

5. Czynniki fizyczne jak np. gorąco, zimno, kontakt z wodą, ucisk, wibracje, promienie słoneczne, wysiłek prowokujący pocenie.

Pokrzywka — leczenie

Zalecenia ogólne dla pacjentów ze zdiagnozowaną pokrzywką:

- unikać kontaktu z alergenem lub czynnikiem będącym u nich wyzwalaczem histaminy (jeśli został zidentyfikowany)
- unikać czynników nieswoiście nasilających lub wywołujących pokrzywkę (kwas acetylosalicylowy, opioidy, alkohol, stres psychiczny)
- poddać się leczeniu choroby podstawowej, jeśli pokrzywka ma charakter wtórny.

Leczenie farmakologiczne:

1. leki przeciwhistaminowe
2. kortykosteroidy
3. inne leki takie jak:
- β-mimetyki
- ketotifen (pokrzywka fizyczna)
- montelukast (przewlekła pokrzywka idiopatyczna)
- nifedypina (w monoterapii lub w połączeniu z lekami przeciwhistaminowymi)
- cyklosporyna (pokrzywka przewlekła, zwłaszcza autoimmunologiczna i oporna na inne leczenie)
- przeciwciało monoklonalne przeciwko IgE (wybrane przypadki pokrzywki idiopatycznej, cholinergicznej, pokrzywki z zimna i pokrzywki słonecznej).

Jeśli pokrzywce towarzyszy wstrząs anafilaktyczny, lekiem pierwszego wyboru jest epinefryna.

Pokrzywka — objawy

Podstawowym objawem pokrzywki jest bąbel pokrzywkowy:

- miejscowy, bezbolesny, płasko-wyniosły obrzęk skóry właściwej,
- o barwie czerwonej, różowej lub porcelanowobiałej,
- płaski, odgraniczony stromym brzegiem,
- o różnych kształtach i rozmiarach, od kilku milimetrów do zmian obejmujących znaczne powierzchnie skóry,
- blednący przy ucisku i mogący pojawić się praktycznie wszędzie,
- z towarzyszącym świądem, a czasem uczuciem pieczenia,
- powstający nagle i utrzymujący się przez krótki okres (do 24 godzin), a ustępujący bez śladu,
- z towarzyszącym obrzękiem naczynioruchowym u około połowy chorych z pokrzywką (obejmującym najczęściej wargi, powieki, policzki, ręce, stopy, genitalia, a nawet jelita i krtań). Objawy utrzymują się do 72 godzin, a chorzy odczuwają ból i rozpieranie skóry.

W niektórych przypadkach oprócz objawów skórnych mogą występować dodatkowe symptomy jak na przykład:

- ból głowy,
- gorączka,
- objawy astmatyczne,
- chrypka,
- trudności w przełykaniu,
- nudności,
- wymioty,
- biegunka,
- skurcze żołądka,
- brak apetytu,
- uczucie zmęczenia,
- problemy z orientacją,
- spadek ciśnienia tętniczego,
- ucisk w klatce piersiowej,
- obrzęk stawów.

Pokrzywka — przyczyny

Pokrzywka dotyka przynajmniej raz w życiu od 15% do 20% populacji. U kobiet stwierdza się ją dwukrotnie częściej niż u mężczyzn. Szacuje się, że od 0,1% do 3% społeczeństwa europejskiego cierpi na pokrzywkę idiopatyczną o charakterze przewlekłym.

Do najczęstszych przyczyn powstawania pokrzywki należą:

1. Alergie (pokrzywka alergiczna) w tym w szczególności na:

- pokarm — ryby, mleko, jaja, orzechy, niektóre owoce, jarzyny,
- leki — najczęściej penicylina i jej pochodne, kwas acetylosalicylowy, niesteroidowe leki przeciwzapalne oraz surowica przeciwtężcowa,
- pyłki roślin,
- naskórek i sierść zwierząt domowych,
- składniki pożywienia — barwniki, konserwanty, przyprawy itp.,
- chemikalia,
- jad owadów,
- lateks — np. w wyniku noszenia rękawic lateksowych.

2. Choroby infekcyjne wywoływane przez bakterie, grzyby i pasożyty przewodu pokarmowego, ale również zakażenia wirusowe jak np. zapalenie wątroby.

3. Choroby tarczycy — u chorych na pokrzywkę przewlekłą częściej niż w ogólnej populacji obserwuje się obecność przeciwciał przeciwtarczycowych.

4. Choroby autoimmunologiczne.

5. Czynniki fizyczne jak np. gorąco, zimno, kontakt z wodą, ucisk, wibracje, promienie słoneczne, wysiłek prowokujący pocenie.

Pokrzywka — leczenie

Zalecenia ogólne dla pacjentów ze zdiagnozowaną pokrzywką:

- unikać kontaktu z alergenem lub czynnikiem będącym u nich wyzwalaczem histaminy (jeśli został zidentyfikowany)
- unikać czynników nieswoiście nasilających lub wywołujących pokrzywkę (kwas acetylosalicylowy, opioidy, alkohol, stres psychiczny)
- poddać się leczeniu choroby podstawowej, jeśli pokrzywka ma charakter wtórny.

Leczenie farmakologiczne:

1. leki przeciwhistaminowe
2. kortykosteroidy
3. inne leki takie jak:
- β-mimetyki
- ketotifen (pokrzywka fizyczna)
- montelukast (przewlekła pokrzywka idiopatyczna)
- nifedypina (w monoterapii lub w połączeniu z lekami przeciwhistaminowymi)
- cyklosporyna (pokrzywka przewlekła, zwłaszcza autoimmunologiczna i oporna na inne leczenie)
- przeciwciało monoklonalne przeciwko IgE (wybrane przypadki pokrzywki idiopatycznej, cholinergicznej, pokrzywki z zimna i pokrzywki słonecznej).

Jeśli pokrzywce towarzyszy wstrząs anafilaktyczny, lekiem pierwszego wyboru jest epinefryna.